Περίοδοι κοινωνικής ανάπτυξης του σκύλου

Η κοινωνικοποίηση ενός σκύλου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις περιόδους κοινωνικής ανάπτυξης, καθώς και τις ευαισθησίες τής κάθε ηλικιακής του φάσης. Γνωρίστε τις πιο κρίσιμες περιόδους στη ζωή των τετράποδων φίλων μας και μεγαλώστε... σωστούς σκύλους!

Μία κρίσιμη περίοδος είναι μία συγκεκριμένη στιγμή στη ζωή του σκύλου όπου φαινομενικά μία ασήμαντη εμπειρία μπορεί να έχει, πολλές φορές, τρομακτικό αποτέλεσμα στη μετέπειτα συμπεριφορά του ζώου, ενώ μπορεί να συμβαίνουν σωματικές αλλαγές στην αρχή ή στο τέλος της κάθε μιας από αυτές τις κρίσιμες φάσεις. Αυτές ονομάζονται περίοδοι κοινωνικής ανάπτυξης. Οι συγκεκριμένες ηλικίες δεν είναι απόλυτες, αλλά γενικά εφαρμόζονται στα περισσότερα κουτάβια και σκύλους. Από τη γέννηση ενός κουταβιού έως 4 μηνών, οι κρίσιμες περίοδοι είναι ίδιες για όλα τα σκυλιά χωρίς να παίζει ρόλο το μέγεθος ή η ράτσα. Από 4 μηνών και πάνω, οι κρίσιμες περίοδοι ποικίλλουν εξαρτώμενες από το μέγεθος και την ηλικία του σκύλου.


Περίοδος από τη γέννηση ως 12 ημερών (Neonatal)

Αυτή η περίοδος αφιερώνεται σε δύο λειτουργίες: να αποκτηθεί διατροφή με το θηλασμό και να διατηρηθεί η ζεστασιά. Ένα κουτάβι δεν μπορεί να είναι αυτάρκες όταν γεννιέται. Χρειάζεται ζεστασιά από το περιβάλλον του για να διατηρήσει τη θερμοκρασία τού σώματός του. Χρειάζεται σωματική διέγερση για να ουρήσει και να αφοδεύσει. Δεν διαθέτει ακόμα όραση και ακοή και έχει ελλιπείς τις αισθήσεις της όσφρησης, γεύσης και αφής. Αντιδρά στη ζέστη και στο κρύο και μέχρι κάποιο σημείο και στον πόνο. Επίσης αντιδρά και στη μυρωδιά της μητέρας του. Κινείται με το να μπουσουλάει μπροστά με κυκλικό τρόπο, κινώντας το κεφάλι
του από πλευρά σε πλευρά, σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τη μητέρα του. Μπορεί να «βγάζει» φωνή ενώ ψάχνει και με τον τρόπο αυτό διεγείρει τη μητέρα του να το σπρώξει με τη μουσούδα της, δίνοντάς του έτσι να καταλάβει πού είναι.
Ενώ το κουτάβι μεγαλώνει πολύ γρήγορα σε μέγεθος και δύναμη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η συμπεριφορά του παραμένει ουσιαστικά η ίδια. Επίσης δεν υπάρχει καμία διαφορά στα κύματα που εκπέμπει ο εγκέφαλος του κουταβιού όταν αυτό είναι ξύπνιο ή κοιμάται.


Μεταβατική περίοδος 13-20 ημερών (Transition)

Αυτή η περίοδος στιγματίζεται από μεγάλο αριθμό σωματικών αλλαγών στο κουτάβι. Στην αρχή ανοίγουν τα μάτια του. Ενώ οι κόρες των ματιών του αντιδρούν στο φως, ο αμφιβληστροειδής χιτώνας δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί και δεν είναι ικανό να βλέπει αντικείμενα ή κινήσεις μέχρι να φτάσει την ηλικία των 21 ημερών. Το κουτάβι αρχίζει να μπουσουλάει και προς τα πίσω και μερικές φορές αργότερα αρχίζει να περπατάει με ασταθή τρόπο, πέφτοντας κάτω στο έδαφος κάθε φορά που προσπαθεί να κινηθεί μπροστά. Με το που αρχίζει να περπατάει κανονικά, σταματάει πλέον και το μπουσούλημα. Τα πρώτα δόντια αρχίζουν να σκάνε στην 20η περίπου μέρα, και αρχίζει να δαγκώνει και να μασάει. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αρχίζει επίσης και το κούνημα της ουράς. Από την 20η μέρα περίπου, αρχίζει να αντιδρά σε θορύβους όταν ξαφνιάζεται από κάποιον ήχο, αλλά δεν είναι ικανό ακόμα να εντοπίσει την πηγή του ήχου.


Περίοδος αντίληψης 21-28 ημερών (Awareness)

Αυτή είναι η πρώτη εβδομάδα κατά τη διάρκεια της οποίας το κουτάβι είναι πιθανό να χρησιμοποιεί τις αισθήσεις της όρασης και της ακοής. Και επειδή η αλλαγή των αισθητηρίων ικανοτήτων του γίνεται τόσο απότομα (περίπου μέσα σε μια περίοδο κάποιων ωρών στα περισσότερα κουτάβια), χρειάζεται οπωσδήποτε ένα σταθερό περιβάλλον. Τώρα έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη όσο ποτέ
για τη μητέρα του και για ένα οικείο περιβάλλον. Το να ξεκόψει κάποιος το γάλα σε ένα κουτάβι από τη μητέρα του ή να το μετακινήσει σε ένα καινούργιο περιβάλλον είναι βέβαιο ότι δημιουργεί ψυχολογικό τραύμα στα κουτάβια.
Επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αρχίζει και η μάθηση και είναι η στιγμή της ζωής ενός κουταβιού όπου μαθαίνει τι είναι να είσαι σκύλος.


Περίοδος κοινωνικοποίησης με σκύλους 21-49 ημερών (Canine Socialization)

Σε αυτή την περίοδο το κουτάβι μαθαίνει να χρησιμοποιεί τις συγκεκριμένες συμπεριφορές του είδους του και πώς τον κάνουν να είναι σκύλος. Για να φτάσει το γενετικό του δυναμικό, πρέπει να παραμείνει στη φωλιά του με τη μητέρα και τα αδέλφια του μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου. Σε αυτή τη φάση της ηλικίας, το κουτάβι εξασκείται σε στάσεις του σώματός του, εκφράσεις του προσώπου του και ήχους φωνητικούς και μαθαίνει πώς επηρεάζουν όλα αυτά τα αδέλφια του, τη μητέρα του και κάθε άλλο σκυλί που έρχεται σε επαφή μαζί του. Μαθαίνει πώς είναι να γαβγίζει και να του γαβγίζουν, πώς νιώθει όταν δαγκώνει και πώς όταν δαγκώνεται.
Μαθαίνει τις ποικίλες αυτές συμπεριφορές που τον κάνουν σκύλο: παιχνίδια κυνηγητού που τον κάνουν να συντονίζεται και να συγχρονίζεται, συμπεριφορά χαιρετισμού που του μαθαίνουν την ανάλογη στάση που πρέπει να έχει το σώμα του όταν χαιρετάει, παιχνίδια μάχης που του μαθαίνουν τη χρήση του σώματός του, στάσεις σώματος και εκφράσεις που αποσπούν ποικίλες αντιδράσεις. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού, όταν μια μάχη ξεκινήσει, το κουτάβι μαθαίνει ότι μια υποτακτική στάση σώματος έχει ως αποτέλεσμα το τέλος μιας επιθετικότητας από το αδελφάκι του.
Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης περιόδου, το κουτάβι παίρνει ένα από τα πιο σπουδαία μαθήματα της ζωής του: να επιδεικνύει πειθαρχία. Αυτό το μαθαίνει από τη μητέρα του η οποία μέσω της πειθαρχίας μαθαίνει τα κουτάβια να μη δαγκώνουν τόσο δυνατά ή κατά τη διάρκεια του απογαλακτισμού να την αφήνουν ήσυχη.

Έχουμε πολλά να μάθουμε παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο η μητέρα πειθαρχεί ένα κουτάβι. Όταν το μικρό έχει κάνει μία αταξία και βρίσκεται πολύ κοντά στη μητέρα του και εκείνη δεν θέλει να ενοχλείται, θα το προειδοποιήσει με ένα πολύ έντονο κοίταγμα που πολύ συχνά συνοδεύεται από μία σχεδόν ανεπαίσθητη ζάρα της μύτης ή τράβηγμα των χειλιών. Εάν το κουτάβι δεν έχει μάθει ακόμα την έννοια του κοιτάγματος από τη μητέρα του ή είναι αποφασισμένο να την ενοχλεί, τότε εκείνη με τη σειρά της θα το κατσαδιάσει με έντονη φωνή, συνοδευόμενη με ένα τσίμπημα στη μύτη του. Το κατσάδιασμα αποτελείται από γρύλισμα που δείχνονται και δόντια και το «τσίμπημα» της μύτης πολύ σπάνια πληγώνει. Το μάθημα πάντως σε αυτή την περίπτωση είναι πολύ καλό. Το τιμωρημένο κουτάβι γρήγορα γυρνάει ανάσκελα, κλαψουρίζοντας έντονα. Η μητέρα του αμέσως σταματάει την επιβολή της πειθαρχίας και παίρνει μία καλοσυνάτη και αγέρωχη έκφραση.

Το κουτάβι παίρνει πολλά μαθήματα: να σέβεται την έκφραση του προσώπου της μητέρας του που προηγείται (προειδοποιεί) της πειθαρχίας, μαθαίνει ότι μπορεί και ότι θα δέχεται πειθαρχία στη ζωή του, μαθαίνει να παίρνει υποτακτική στάση εκεί που επιβάλλεται. Σίγουρα το πιο σπουδαίο απ’ όλα και αυτό που αφορά και τη συνύπαρξή του με τους ανθρώπους, είναι ότι μαθαίνει να δέχεται την πειθαρχία. Επίσης, περίπου στο τέλος της 3ης εβδομάδας (21 ημερών) τα κουτάβια αρχίζουν να ουρούν και να αφοδεύουν μακριά από την περιοχή που κοιμούνται.
Σε αυτή την περίοδο ξεκινάει και η διαμόρφωση ισχυρών δεσμών όχι μόνο με άλλους σκύλους, αλλά και με ανθρώπους και άλλα ζώα, όπως γάτες, πρόβατα, κουνέλια κ.λπ. Εδώ ακριβώς είναι και ο ιδανικός χρόνος να αρχίσει η κοινωνικοποίηση του κουταβιού με άλλα ζώα.
Η περίοδος από 21 ως 49 ημέρες είναι αυτή που το κουτάβι μαθαίνει τις συμπεριφορές εκείνες που τον κάνουν σκύλο. Αν δεν έχει την ευκαιρία αυτή, δεν θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει πλήρως αυτά τα μαθήματα. Κουτάβια που μεταφέρονται από τη φωλιά τους πολύ νωρίς τείνουν να είναι νευρικά, να γαβγίζουν και να δαγκώνουν και πολύ συχνά δεν επιδέχονται πειθαρχία. Αρκετές φορές είναι επιθετικά σε άλλα σκυλιά και κάποιος φορές δεν μπορούν και να αναπαράγουν. Ένα κουτάβι που απομακρύνεται από την τοκετομάδα πριν την ηλικία των 7 εβδομάδων, δεν μπορεί να κατανοήσει το γενετικό του δυναμικό ως σκύλος και σύντροφος.


Περίοδος κοινωνικοποίησης με ανθρώπους 7-12 εβδομάδων (Human Socialization)

Ο καλύτερος χρόνος για να πάει ένα κουτάβι στο καινούργιο του σπίτι είναι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, από 50 ως 84 ημερών. Είναι επίσης ο καλύτερος χρόνος για να του εισάγουμε όλα εκείνα τα πράγματα που θα παίξουν σημαντικό ρόλο στη μελλοντική του ζωή. Για παράδειγμα, αν δεν έχει δει ήδη ζώα μιας φάρμας, είναι αναγκαίο να έρθει σε επαφή μαζί τους ήπια, με θετικό τρόπο και σίγουρα όχι απειλητικό.
Ακόμα χρειάζεται να γνωρίσει ήχους, όπως μιας ηλεκτρικής σκούπας, τη μηχανή του αυτοκινήτου, την κυκλοφορία της πόλης. Επίσης παιδιά, άντρες με μούσια, γυναίκες με καπέλα, ηλικιωμένους. Όλα αυτά για το σκύλο είναι πολύ διαφορετικά, για μας απλά όλοι είναι άνθρωποι. Η κοινωνικοποίησή του πρέπει να περιλαμβάνει έκθεση σε πολλούς τύπους ανθρώπων και κάθε ηλικίας.
Στην ηλικία των 7 εβδομάδων τα κύματα που εκπέμπει ο εγκέφαλος είναι ίδια με αυτά ενός ενήλικου σκύλου. Η ικανότητά του, όμως, για συγκέντρωση δεν είναι αυτή όπως ενός ενήλικου σκύλου και η ικανότητα προσοχής διαρκεί ελάχιστα. Σίγουρα όμως μπορεί να μάθει και μαθαίνει είτε του διδάσκουμε πράγματα είτε όχι. Αυτή είναι η ηλικία που γίνεται η πιο γρήγορη διαδικασία μάθησης. Κάθε τι που γνωρίζει του προσελκύει μεγάλο ενδιαφέρον, όσο ποτέ αργότερα. Η μάθηση σε αυτή την ηλικία είναι μόνιμη. Επίσης αυτή είναι και η ιδανική στιγμή να ξεκινήσει εκπαίδευση υπακοής με θετικό τρόπο, έχοντας υπόψη τα φυσικά του όρια και το μικρό βαθμό προσοχής που μπορεί να δώσει.


Περίοδος φοβίας 8-11 εβδομάδων (Fear Impact Period)

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κάθε τραυματική, οδυνηρή ή τρομακτική εμπειρία θα έχει δραματική επίδραση πάνω στο κουτάβι, πολύ μεγαλύτερη από το αν συνέβαινε οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή. Για παράδειγμα, αν η πρώτη μεταφορά του κουταβιού στο κτηνιατρείο είναι δυσάρεστη, μπορεί να κάνει το σκύλο να νιώθει πάντα φοβισμένα κάθε φορά που επισκέπτεται το γιατρό του. Παίρνοντας όμως μαζί σας ένα παιχνίδι ή κάποιες λιχουδιές, μπορείτε να κάνετε την εμπειρία αυτή ευχάριστη,
ανακουφίζοντας έτσι την αρνητική επιρροή της περιόδου αυτής.
Αν το κουτάβι πάει για εκπαίδευση υπακοής κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είναι σημαντικό η τάξη να μη δημιουργεί στρες στο σκύλο.


Περίοδος κατάταξης ιεραρχίας 13-16 εβδομάδων (Seniority Classification Period)

Αυτή η κρίσιμη περίοδος είναι γνωστή και ως περίοδος που αρχίζουν να πέφτουν τα δόντια, αλλά επίσης και ως αποκοπή εξάρτησης από τη μαμά του. Σε αυτή την ηλικία, το κουτάβι αρχίζει να «τεστάρει» για να δει ποιος πρόκειται να γίνει αρχηγός αγέλης. Από 13 εβδομάδων και πάνω, αν το κουτάβι προσπαθεί να δαγκώσει -ακόμα κι αν πρόκειται για παιχνίδι-, αυτή είναι
μια προσπάθεια να κυριαρχήσει. Και αυτή η συμπεριφορά πρέπει οπωσδήποτε να αποθαρρύνεται.
Το να ξέρει ο σκύλος ποιος είναι αρχηγός της αγέλης είναι πολύ σπουδαίο γι’ αυτόν. Αν δεν υπάρχει το κατάλληλο πρόσωπο μέσα σε ένα σπίτι να αναλάβει αυτό το ρόλο, τότε αναλαμβάνει ο ίδιος.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο σκύλος προσπαθεί να διευκρινίσει το θέμα της αρχηγίας. Όσο πιο κυριαρχικός είναι ένας σκύλος τόσο πιο απαραίτητο είναι να υπάρχει ένας δυνατός και σταθερός αρχηγός. Όσο πιο υποτακτικός είναι ένας σκύλος τόσο πιο πρόθυμος είναι να υπακούει σε ένα αφεντικό, ακόμη κι αν αυτός είναι ανίκανος ή ασταθής.


Περίοδος ενστίκτου φυγής 4-8 μηνών (Flight instinct Period)

Αυτή είναι η στιγμή που το κουτάβι θα τεστάρει τα «φτερά» του. Θα τολμήσει να ανοιχτεί, να φύγει μακριά από το αφεντικό του και όσο κι αν τον καλεί, αυτός δεν ακούει με τίποτα.
Η συγκεκριμένη περίοδος μπορεί να διαρκέσει από μερικές μέρες ως πολλές εβδομάδες. Και δυστυχώς, οι πιο πολλοί ιδιοκτήτες, επειδή δεν γνωρίζουν αυτό το φυσιολογικό στάδιο ανάπτυξης, αντιδρούν λάθος και δημιουργούν μεγάλα προβλήματα. Και αυτό όχι γιατί απλά το κουτάβι αρχίζει να μαθαίνει να μην έρχεται όταν το φωνάζουν, αλλά μαθαίνει και ένα πολύ δυσάρεστο
μάθημα, πως όταν επιστρέφει κατσαδιάζεται και πιθανόν το χτυπάνε. Η ανάγκη να ξεκινήσει η εκπαίδευση για το κουτάβι την ίδια στιγμή που παρουσιάζεται και το ένστικτο φυγής, είναι μεγάλη. Έτσι ο ιδιοκτήτης συνεχίζει ουσιαστικά την εκπαίδευση του «έλα» με θετικό τρόπο, με λουρί για κάποιες εβδομάδες και αφού νιώσει ότι ελέγχει την κατάσταση, χωρίς λουρί ξανά. Αν για οποιοδήποτε λόγο και ενώ είναι χωρίς λουρί συνεχίζει να μην υπακούει στην εντολή «έλα», τότε πολύ απλά του ξαναφοράμε το λουρί για αρκετές εβδομάδες. Έτσι, επειδή πάντα ανταμείβεται όταν έρχεται, μαθαίνει ότι το να επιστρέφει όταν τον καλούν είναι ευχάριστο.
Υπάρχει και μία άλλη φυσιολογική αλλαγή που συνοδεύει το ένστικτο φυγής, το πέσιμο δοντιών. Το κουτάβι έχει χάσει τα δόντια του μεταξύ 4-6 μηνών και αρχίζουν να εμφανίζονται τα καινούργια ενήλικα δόντια. Επειδή, όμως, η ολοκλήρωση της θέσης των δοντιών στα σαγόνια γίνεται μεταξύ 6 και 10 μηνών, υπάρχει φυσιολογικά και η διάθεση στο κουτάβι να μασάει σχεδόν τα πάντα. Είναι μεγάλη ανάγκη να εξασκεί το στόμα του κι αν υποθέσουμε ότι κάποιος κλειδώνει το κουτάβι σε ένα άδειο δωμάτιο, εκείνο με τη σειρά του θα καταστρέψει την πόρτα ή τους τοίχους.


Δεύτερη περίοδος φοβίας 6-14 μηνών (Second Fear Impact)

Αυτή η περίοδος ονομάζεται επίσης και περίοδος φοβίας καινούργιων καταστάσεων. Αυτό που σημαδεύει τη δεύτερη περίοδο φοβίας είναι μία αλλαγή συμπεριφοράς στο σκύλο που τώρα πια είναι έφηβος. Μπορεί ξαφνικά να δείξει απροθυμία στο να πλησιάσει κάτι καινούργιο ή να φοβηθεί κάτι ή και κάποιον ήδη γνωστό. Όταν ο σκύλος δείξει κάτι τέτοιο δεν πρέπει να πιεστεί να το αντιμετωπίσει, να εξαναγκαστεί να φανεί γενναίος ή να ενισχύσουμε το φόβο του μέσω χαδιού και καθησυχαστικής φωνής. Η πίεση μπορεί να κάνει το σκύλο να φοβηθεί ακόμα πιο πολύ και τα χάδια τον ενθαρρύνουν να φοβάται (τα δέχεται ως επιβράβευση κάθε φορά που φοβάται).

Η φοβία του πρέπει να χειρίζεται με υπομονή και ευγένεια. Πρέπει να επιτραπεί στο σκύλο να το δουλέψει στο χρόνο του και εξάλλου δεν είναι δυνατό να πιεστεί να γνωρίσει κάτι το οποίο θεωρεί ως επικίνδυνο. Η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τοποθετεί το σκύλο σε μια θέση επιτυχίας και έτσι η αυτοπεποίθησή του αυξάνεται. Ένας καλός τρόπος για να ξεπεράσει ο σκύλος τη φοβία του, π.χ. σ' ένα αντικείμενο, είναι να το ακουμπάμε ή να καθόμαστε πάνω του και να του δώσουμε το χρόνο να έρθει σε εμάς που δεν φοβόμαστε και πολύ περισσότερο όταν αυτό είναι και γνωστό. Πρέπει επίσης να ξέρουμε ότι εάν ο σκύλος φοβηθεί για κάποιο λόγο έναν χώρο που έχει και άλλα σκυλιά, πιθανόν μετέπειτα να φοβάται ομάδες από σκύλους, παρ’ όλο που δεν ήταν η αρχική αιτία φοβίας του.


Ωριμότητα 1-4 ετών (Maturity)

Έχει άμεση σχέση με το μέγεθος. Πολλές ράτσες, ειδικά οι γιγαντιαίες, συνεχίζουν να αναπτύσσονται σωματικά και να αλλάζουν και πέρα από την ηλικία των 4 ετών. Έτσι, λοιπόν, η ωριμότητα παραπέμπει σε σεξουαλική ωριμότητα και όχι σε πλήρη ανάπτυξη. Για έναν μέσο σκύλο η ωριμότητα επέρχεται συνήθως μεταξύ 1 ½ και 3 χρόνων, σε έναν μικρόσωμο σκύλο πολύ
νωρίτερα και σε έναν γιγαντιαίο αργότερα.
Αυτή η κρίσιμη περίοδος συχνά σημαδεύεται από μια αύξηση της επιθετικότητας και μία ακόμα προσπάθεια για αρχηγία. Η αυξημένη επιθετικότητα δεν είναι απαραίτητα αρνητική. Συχνά σημαίνει ότι ο μέχρι τώρα φιλικός σκύλος έγινε ένας καλός φύλακας και γαβγίζει όταν άνθρωποι πλησιάζουν την πόρτα. Μπορεί, επίσης, να σημαίνει ότι και δύο σκυλιά που μέχρι πρότινος ήταν φιλικά μεταξύ τους, να αρχίσουν να τσακώνονται κάθε φορά που συναντιούνται.
Όταν ένας σκύλος προσπαθήσει κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου να πάρει την αρχηγία, πρέπει να τον χειριστούμε αποφασιστικά και σταθερά. Τακτική εκπαίδευση, επιβράβευση για την καλή του συμπεριφορά και μη δίνοντάς του την ευκαιρία να σκέφτεται να πάρει τη θέση του αρχηγού, τελικά θα τον κρατήσουν στη θέση που πρέπει να έχει ως σκύλος. Η φοβία του πρέπει να χειρίζεται με υπομονή και ευγένεια. Πρέπει να επιτραπεί στο σκύλο να το δουλέψει στο χρόνο του και εξάλλου δεν είναι δυνατό να πιεστεί να γνωρίσει κάτι το οποίο θεωρεί ως επικίνδυνο.
Η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τοποθετεί το σκύλο σε μια θέση επιτυχίας και έτσι η αυτοπεποίθησή του αυξάνεται. Ένας καλός τρόπος για να ξεπεράσει ο σκύλος τη φοβία του, π.χ. σε ένα αντικείμενο, είναι να το ακουμπάμε ή να καθόμαστε πάνω του και να του δώσουμε το χρόνο να έρθει σε εμάς που δεν φοβόμαστε και πολύ περισσότερο όταν αυτό είναι και γνωστό.
Πρέπει επίσης να ξέρουμε ότι εάν ο σκύλος φοβηθεί για κάποιο λόγο έναν χώρο που έχει και άλλα σκυλιά, πιθανόν μετέπειτα να φοβάται ομάδες από σκύλους, παρ’ όλο που δεν ήταν η αρχική αιτία φοβίας του.


Της Μαρίας Δεκαρίστου, Κριτού

Κροτοφοβία και σκύλος

Τι είναι
Είναι η αγχωτική εκδήλωση φόβου ενός σκύλου όταν ακούει κάποιο συγκεκριμένο ή μη κρότο (δυνατός και σύντομος ήχος).

Πώς αντιδρά ένας κροτοφοβικός σκύλος
Ο πανικός του είναι έκδηλος και ανάλογος οποιασδήποτε άλλης φοβίας. Τα μάτια γουρλώνουν και τα αυτιά μαζεύονται προς τα πίσω, κατεβάζει την ουρά στα σκέλια, τρέχει αναζητώντας μέρος να κρυφτεί, μπορεί να πηδάει πάνω μας για να τον προστατέψουμε ή ακόμα και να γίνει επιθετικός. Ειδικά στους εργασιακούς σκύλους, η κροτοφοβία μπορεί να αποτελέσει λόγο παύσης της εργασίας τους (π.χ. κηνυγόσκυλα, σκύλοι-φύλακες).

Αιτίες που έγινε κροτοφοβικός
Ελλιπής/Λάθος κοινωνικοποίηση.
Πρόωρος απογαλακτισμός και απομάκρυνση από την αγέλη.
Έντονα αρνητική εμπειρία (σοκ) που μπορεί να προκλήθηκε από πυροβολισμό, τρακάρισμα, κροτίδες/βεγγαλικά, βία, μεταφορά με αεροπλάνο κτλ.
Κεραυνοί και βροντές: συνήθως ξεκινάει με απλή ανησυχία και καταλήγει σε έντονο πρόβλημα. Μπορεί να εξελιχθεί ακόμα και σε φοβία για τη βροχή.
Κληρονομικότητα: Υπάρχουν κουτάβια που γεννιούνται κροτοφοβικά. Σε αυτήν την περίπτωση η διόρθωση του προβλήματος εξαρτάται από την ένταση της φοβίας.
Γεννιέται ή γίνεται ένας σκύλος κροτοφοβικός;
Η σίγουρη απάντηση του ερωτήματος αυτού εκκρεμεί ακόμα και γίνονται έρευνες για την βαθύτερη κατανόηση του προβλήματος. Τα περισσότερα αποτελέσματα πάντως δείχνουν ότι μπορεί ένας σκύλος να έχει γενετική προδιάθεση κροτοφοβίας. Επίσης, συσχετίζεται και με την ιδιοσυγκρασία του σκύλου καθώς φαίνεται ότι σε αρκετές περιπτώσεις συνυπάρχουν και άλλες αγχώδεις/φοβικές συμπεριφορές.

Αντιμετώπιση κροτοφοβίας
Παρόλο που μπορεί να υπάρχει γενετική αιτία λοιπόν, η αποφυγή του προβλήματος ως άλυτου πρέπει να είναι η τελευταία μας επιλογή. Η καλύτερη λύση είναι να συμβουλευτούμε έναν ειδικό στη συμπεριφορά των σκύλων που θα επιχειρήσει να μειώσει ή και να εξαλείψει το πρόβλημα. Αν θέλουμε να προσπαθήσουμε μόνοι μας, μπορούμε να εφαρμόσουμε την εξής μέθοδο:

Παίρνουμε ένα αντικείμενο που να προκαλεί κρότο (π.χ. ψεύτικο πιστολάκι, μπαλόνια και καρφίτσα, κατσαρόλα).
Σε ανοιχτό χώρο, κρατάμε το σκύλο μας με το λουρί και βάζουμε κάποιον σε απόσταση 5-8 μέτρων να δημιουργήσει κρότο.
Αμέσως μετά τον κρότο «επιβραβεύουμε» το σκύλο μας με την αγαπημένη του λιχουδιά ή με παιχνίδι ή με λόγια και χάδια (ότι του αρέσει).
Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία 2-3 φορές το πολύ και συνεχίζουμε μετά από λίγες μέρες με την απόσταση από την πηγή του κρότου να μειώνεται σταδιακά.
Τα ηρεμιστικά ΔΕΝ αποτελούν λύση του προβλήματος. Στην καλύτερη περίπτωση είναι αντιμετώπιση συμπτωμάτων.
Πρόληψη κροτοφοβίας
Μερικές φορές είναι πιθανή και η πρόληψη της κροτοφοβίας όσο είναι ακόμα μικρός. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι:

Να κοινωνικοποιήσουμε σωστά το κουτάβι, και
σε περίπτωση εκδήλωσης κροτοφοβίας να μην το παίρνουμε αγκαλιά ή να κρυβόμαστε μαζί του γιατί έτσι θα μάθει ότι όντως πρέπει να φοβάται.
- See more at: http://www.dogsworld.gr/genika/krotofovia-skylos/#sthash.3nmyZRev.dpuf

Eπίμονο γάβγισμα

Αν η «ομιλητική φύση» του σκύλου σας ενοχλεί εσάς ή τους γείτονες σας τότε θα πρέπει να συζητήσετε το πρόβλημα. Είναι απόλυτα φυσιολογικό και λογικό για τους σκύλους να γαβγίζουν κατά διαστήματα, ακριβώς όπως και τα παιδιά κάνουν θόρυβο όταν παίζουν έξω. Αντίθετα το συνεχές γάβγισμα είναι το σύμπτωμα ενός προβλήματος που θα πρέπει να εξεταστεί και να αντιμετωπιστεί.

Λόγοι για τους οποίους ένας σκύλος γαβγίζει:

Προειδοποίηση ή Ειδοποίηση

Παιχνίδισμα ή Ενθουσιασμός

Αναζήτηση προσοχής

Ανησυχία

Ανία

Ανταποκρίνεται σε άλλους σκύλους

Μάθετε πως να ελέγχετε το υπερβολικό γάβγισμα. Ίσως να του μάθετε τις εντολές “μίλα/ησυχία”. Να είστε συνεπείς και υπομονετικοί μαζί του.

πηγή :dogplustraining

Κτητικότητα φαγητού / αντικειμένου

Η κτητικότητα του φαγητού ή του αντικειμένου είναι ένα σοβαρό πρόβλημα και σε συνδυασμό με επιθετικότητα γίνεται ακόμα σοβαρότερο.

Ο σκύλος που παρουσιάζει το συγκεκριμένο πρόβλημα, φαίνεται ότι τον κυριαρχεί μια σύγχυση ίσως και φοβία.  Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να τεθούν κανόνες συμβίωσης που θα βάζουν τον ιδιοκτήτη στη θέση του οδηγού της αγέλης.  Ο οδηγός της αγέλης δε τιμωρεί το σκύλο. Οι τιμωρίες το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να τον φοβίσουν και να τον κάνουν να μην σας έχει εμπιστοσύνη και να εκδηλώνει μεγαλύτερη επιθετικότητα.

Ο οδηγός είναι αυτός που φροντίζει και περιποιείται το σκύλο του, που παίζει μαζί του και το παίρνει βόλτα. Ο οδηγός θέτει τους κανόνες συμβίωσης στο σπίτι και τους εφαρμόζει πιστά. Η ύπαρξη και εφαρμογή κανόνων κάνει το σκύλο να αισθάνεται πιο σίγουρος, ήρεμος και φιλικός. Εσείς καθορίζετε πότε και πόσο θα φάει. Του δίνετε 15-20 λεπτά και αν δεν τελειώσει την τροφή του, απομακρύνετε την κούπα μέχρι το επόμενο προγραμματισμένο γεύμα. Ο οδηγός εκπαιδεύει το σκυλάκι του να υπακούει σε ορισμένες εντολές όπως «έλα», «κάτσε» κλπ.

Ο σκύλος δεν έχει παιγνίδια. Τα παιγνίδια ανήκουν σε εσάς,  τα δίνετε και τα παίρνετε όποτε θέλετε. Έχετε όλα τα παιχνίδια μαζεμένα σε ένα καλάθι και δώστε τα όποτε εσείς επιθυμείτε.

Καλό είναι πριν κάνετε το οτιδήποτε να επικοινωνήστε και να συμβουλευτείτε έναν επαγγελματία θετικό εκπαιδευτή.

πηγή:dogsplustraining

Γιατί οι σκύλοι αισθάνονται τα συναισθήματα των ανθρώπων.

Γιατί οι σκύλοι αισθάνονται τα συναισθήματα των ανθρώπων.

Αν οι σκύλοι δείχνουν μερικές φορές να καταλαβαίνουν τα λόγια των αφεντικών τους.. και να τους νιώθουν πιο πολύ και από τους ανθρώπους, ίσως αυτό συμβαίνει, σύμφωνα με μια νέα πρωτοποριακή ουγγρική επιστημονική έρευνα, επειδή ο εγκέφαλός τους αντιδρά με πολύ όμοιο τρόπο με τον ανθρώπινο στα γέλια, στα κλάματα και γενικότερα στους συναισθηματικά φορτισμένους ήχους.

Η νέα μελέτη είναι η πρώτη στον κόσμο που συνέκρινε άμεσα την εγκεφαλική λειτουργία των σκύλων και των ανθρώπων, αναδεικνύοντας τις δυνατότητες και ομοιότητες της «συναισθηματικής νοημοσύνης» των καλύτερων -τετράποδων- φίλων μας. Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνούς κύρους περιοδικό βιολογίας «Current Biology», σύμφωνα με το BBC, το «Science» και το «New Scientist», μελέτησαν -με την ίδια μη επεμβατική τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης (fMRI)- τους εγκέφαλους 11 σκύλων (εκπαιδευμένων να κάθονται ακίνητοι έως οκτώ λεπτά στον τομογράφο), σε σύγκριση με τους εγκέφαλους 22 εθελοντών ανθρώπων.
Για πρώτη φορά, σκύλοι και άνθρωποι υποβλήθηκαν ακριβώς στο ίδιο πείραμα νευρο-απεικόνισης και ενώ άκουγαν τους ίδιους ήχους (κλάματα, χαρούμενα γαυγίσματα, γέλια, σφυρίγματα κ.ά.), όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.
Η μελέτη έδειξε ότι οι σκύλοι, ακριβώς όπως οι άνθρωποι, έχουν στον εγκέφαλό τους και συγκεκριμένα στον πρόσθιο κροταφικό λοβό, περιοχές αφιερωμένες αποκλειστικά στην επεξεργασία της φωνής.
Αυτή η εξειδικευμένη περιοχή επεξεργασίας της φωνής (που ανακαλύφθηκε στους ανθρώπους το 2000) είναι που επιτρέπει στους ανθρώπους να καταλαβαίνουν από τον τόνο της φωνής κάποιου άλλου ανθρώπου, ακόμη κι αν δεν τον βλέπουν, αν είναι χαρούμενος ή λυπημένος. Φαίνεται πως αυτό ακριβώς αυτό συμβαίνει και στους σκύλους.

Έτσι, οι εγκέφαλοι των σκύλων, όπως των ανθρώπων, είναι εξίσου ευαίσθητοι στα ακουστικά ερεθίσματα που περιέχουν συναίσθημα.

Γι’ αυτό, μπορούν να νιώθουν το συναισθηματικό μήνυμα που έχουν οι φωνές των ανθρώπων.
Απλώς, η φωνητική περιοχή στον εγκέφαλο των σκύλων έχει εξελιχτεί για να ανταποκρίνεται πιο έντονα στους άλλους σκύλους, ενώ των ανθρώπων στους άλλους ανθρώπους.


Ο τρόπος που οι εγκέφαλοι τόσο των σκύλων, όσο και των ανθρώπων, επεξεργάζονται τους συναισθηματικά φορτισμένους ήχους, εμφανίζει εντυπωσιακές ομοιότητες.
Για παράδειγμα, και στα δύο είδη μια περιοχή κοντά στον πρωτεύοντα ακουστικό φλοιό ενεργοποιείται περισσότερο με τους χαρούμενους ήχους από ό,τι με τους δυστυχισμένους.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι περιοχές της φωνής στον εγκέφαλο εξελίχτηκαν τουλάχιστον πριν από 100 εκατ. χρόνια, δηλαδή την εποχή που ακόμη ζούσε ο τελευταίος κοινός πρόγονος ανθρώπων και σκύλων.

Παρ' όλο που άνθρωποι και σκύλοι τράβηξαν τους ξεχωριστούς δρόμους τους στη συνέχεια, η κοινή εγκεφαλική κληρονομιά διευκόλυνε τους σκύλους να αναπτύξουν νευρωνικούς μηχανισμούς και συμπεριφορές φιλικές προς τους ανθρώπους, μοναδικές σε όλο το ζωικό βασίλειο.

«Σκύλοι και άνθρωποι δεν μοιράζονται μόνο ένα παρόμοιο κοινωνικό περιβάλλον, αλλά, όπως δείχνουν τα ευρήματά μας, χρησιμοποιούν επίσης παρόμοιους εγκεφαλικούς μηχανισμούς για να επεξεργαστούν τις κοινωνικές και συναισθηματικές πληροφορίες.
Αυτό πιθανώς εξηγεί την επιτυχία στη φωνητική επικοινωνία ανάμεσα στα δύο είδη», δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας.

Μια βασική διαφορά που διαπίστωσε η μελέτη, είναι ότι στους σκύλους σχεδόν οι μισές (48%) εγκεφαλικές περιοχές που είναι ευαίσθητες σε εξωτερικά ηχητικά ερεθίσματα, ανταποκρίνονται πιο έντονα σε άλλους ήχους πέρα από τις φωνές.
Αντίθετα, στους ανθρώπους μόνο το 3% αυτών των εγκεφαλικών περιοχών είναι πιο ευαίσθητες σε μη φωνητικούς ήχους.

πηγή: blog.focuswebtv.gr

ΣΚΥΛΟΣ ΚΑΙ ΑΓΧΟΣ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ

Άγχος αποχωρισμού ονομάζουμε την συναισθηματική διαταραχή ενός σκύλου ο οποίος πανικοβάλλεται ή τρομοκρατείται όταν τον αφήνεται μόνο του σπίτι ή στην ιδέα πως θα τον αφήσετε μόνο του. Θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με την ανθρώπινη κρίση πανικού.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο ακούγονται. Πολλοί ιδιοκτήτες λανθασμένα συνδέουν κάποιες συμπεριφορές ή συμπτώματα με το άγχος αποχωρισμού. Μόνο ένας έμπειρος εκπαιδευτής ή ειδικός συμπεριφοράς μπορεί να κάνει σωστή διάγνωση της διαταραχής και να την θεραπεύσει, ανάλογα με τη περίπτωση. Πολλές από τις συμπεριφορές ή τα συμπτώματα που θα διαβάσεις παρακάτω μπορεί να οφείλονται και σε άλλους παράγοντες.

Κλαψουρίζει και είναι ανήσυχος το διάστημα που ετοιμάζεσαι για να φύγεις ή αφού έχεις φύγει

Δείχνει τρομοκρατημένο ή τρέμει

Γαβγίζει συνεχώς

Κατουράει ή κάνει κακά του αφού έχετε φύγει

Μασάει ή γρατζουνάει κουφώματα ή πόρτες που οδηγούν έξω από το σπίτι

Κάνει καταστροφές στο σπίτι

Οι κόρες των ματιών του είναι διεσταλμένες

Ανασαίνει βαριά ή του τρέχουν τα σάλια

Σε κάποιες περιπτώσεις το πρόβλημα είναι δικό μας και όχι του σκύλου.

Εάν ο σκύλος σου κάνει την ανάγκη του στο χαλί αφού έχεις φύγει από το σπίτι αυτό δεν σημαίνει αυτόματα πως πάσχει από "άγχος αποχωρισμού". Έχει γίνει στο σκύλο σου σωστή "εκπαίδευση τουαλέτας"; Βγάζεις τον σκύλο σου βόλτα να κάνει την ανάγκη του;

Εάν ο σκύλος μασάει πράγματα ή κάνει καταστροφές την ώρα που εσύ λείπεις επίσης δεν σημαίνει πως πάσχει από "άγχος αποχωρισμού". Οι σκύλοι λατρεύουν να μασούν πράγματα. Τον εκπαίδευσες ώστε να σέβεται τα πράγματα σου και να μασάει μόνο τα παιχνίδια του;

Ένας ειδικός μπορεί να διαχωρίσει ποια συμπτώματα σχετίζονται με το "άγχος αποχωρισμού" και ποια όχι. Είναι μια συναισθηματική διαταραχή που σε αρκετές περιπτώσεις τα ζώα μέσα στον πανικό τους, κάνουν κακό στον εαυτό τους. Υπάρχουν σκύλοι που έχουν σπάσει τζάμια για να βγουν από το σπίτι με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά. Αυτές είναι από τις βαριές περιπτώσεις και με την βοήθεια ειδικού συνήθως κάνουν πολλές εβδομάδες να θεραπευτούν.

Που μπορεί να οφείλεται το "άγχος αποχωρισμού" του σκύλου σου; Διάβασε παρακάτω και σκέψου μήπως ο σκύλος σου βρίσκεται μέσα σε αυτές τις κατηγορίες:

Υπάρχουν σκύλοι που είναι απίστευτα προσκολλημένοι στο αφεντικό τους. Τον ακολουθούν παντού μέσα στο σπίτι, ακόμη και στην τουαλέτα. Θέλουν συνέχεια να τον ακουμπούν. Την ώρα που τρώει ή κάθετε στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση.

Υπάρχουν σκύλοι που ο προηγούμενος ιδιοκτήτης τους άφηνε για πολλές ώρες μόνους τους, σε κάποιες περιπτώσεις για μέρες, χωρίς νερό ή τροφή. Εάν έχεις υιοθετήσει έναν σκύλο από καταφύγιο, δύσκολα μπορείς να γνωρίζεις τι έχει περάσει στη ζωή του. Συχνά σκύλοι που έχουν μείνει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα σε καταφύγια αδέσποτων παρουσιάζουν "άγχος αποχωρισμού" μόλις μεταφερθούν νέο περιβάλλον.

Υπάρχουν σκύλοι που όταν έμειναν σπίτι μόνοι τους, συνέβη κάτι κακό που τους τραυμάτισε ή τρόμαξε και έτσι στο μυαλό τους το "μόνος στο σπίτι" τα πανικοβάλει.

Υπάρχουν σκύλοι που δεν έχουν μείνει ποτέ μόνοι τους, έστω και για λίγες ώρες. Είναι σημαντικό να μάθεις στο σκύλο να μένει μόνος του στο σπίτι. Π.χ Θες να πας να ψωνίσεις, θες να βγεις ένα βράδυ με τους φίλους σου. Εκπαίδευσε τον από κουτάβι.

Υπάρχουν σκύλοι που έχουν αλλάξει πολλά σπίτια πριν τον αποκτήσεις εσύ.

Υπάρχουν σκύλοι που εμφανίζουν "άγχος αποχωρισμού" μετά από μετακόμιση (Αλλαγή περιβάλλοντος).

Αυτές είναι κάποιες από τις κατηγορίες σκύλων που παρουσιάζουν "άγχος αποχωρισμού". Πριν βγάλεις βιαστικά συμπεράσματα, συμβουλέψου κάποιον ειδικό. Σήμερα πολλοί αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με φάρμακα. Υπάρχουν κάποια που είναι εγκεκριμένα για χρήση στους σκύλους. Μην το κάνεις. Τα περισσότερα από αυτά χαλαρώνουν το σώμα του σκύλου αλλά το μυαλό του συνεχίζει να είναι σε πανικό. Φαντάσου πόσο άσχημο είναι.

Σε καμία περίπτωση μην χτυπήσεις ή αρχίσεις να φωνάζεις στον σκύλο σου εάν γυρίσεις σπίτι και το σαλόνι σου μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη. Δεν θα διορθώσεις έτσι το πρόβλημα. Ζήτα την βοήθεια ενός ειδικού.

ΣΚΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η επιθετικότητα, οποιουδήποτε τύπου, είναι ο βασικός λόγος παγκοσμίως που ένας σκύλος διώχνεται από το σπίτι ή του γίνεται ευθανασία. Στις ΗΠΑ πάνω από το 40% των σκύλων εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά ως ενήλικες. Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως επιθετικότητα είναι όταν ο σκύλος φτάσει στο σημείο να δαγκώσει κάποιον. Είναι πολύ σημαντικό η επιθετικότητα να αντιμετωπιστεί όσο πιο γρήγορα γίνεται, πολύ πριν το δάγκωμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις απαιτείται την βοήθεια ενός επαγγελματία.

Τα πρώτα σημάδια μπορεί να έρθουν από πολύ νωρίς. Εάν το κουτάβι σου αρπάζει πράγματα, τα κρύβει μακριά σου και γρυλίζει όταν πας να του τα πάρεις, είναι μία συμπεριφορά που θα πρέπει να λάβεις σοβαρά υπόψιν σου. Οι περισσότεροι το βρίσκουν διασκεδαστικό και χαριτωμένο που το κουτάβι τους γρυλίζει ή δαγκώνει. Το κουτάβι δεν θα μείνει για πάντα κουτάβι και όταν μεγαλώσει θα μπορεί να κάνει σημαντική "ζημιά" με τα δόντια του. Η επιθετικότητα μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε ηλικία και για πολλούς λόγους.

Έρευνες έχουν δείξει πως εάν κάτι τρομάξει ένα κουτάβι στην κρίσιμη περίοδο των πρώτων εβδομάδων της ζωής του είναι πολύ πιθανό να αναπτύξει επιθετική συμπεριφορά ως ενήλικας σκύλος εάν νιώσει ότι απειλείται από τον ίδιο λόγο. Ίσως το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή ενός σκύλου είναι η κοινωνικοποίηση.

Σημάδια επιθετικότητας είναι μερικά από τα παρακάτω:

Γρυλίζει

Δείχνει τα δόντια του

Δείχνει τα δόντια του και γρυλίζει συγχρόνως

Όταν το γάβγισμα του δείχνει απειλητικό και προέρχεται από το λάρυγγα

Ακουμπάει τα δόντια του πάνω σου χωρίς όμως να σε δαγκώνει

Χτυπάει τη μύτη του πάνω σου. Εάν μπορούμε να παρομοιάσουμε τη μύτη του σκύλου με την ανθρώπινη γροθιά, θα είναι σαν να σου δίνει μπουνιές (muzzle punch)

Δαγκώνει με μια γρήγορη κίνηση χωρίς όμως να σε τραυματίσει

Δαγκώνει προκαλώντας τραύμα

Μένει ακίνητο, το σώμα του γίνεται άκαμπτο και σηκώνονται οι τρίχες της πλάτης του

Οι επιστήμονες σήμερα πιστεύουν πως υπάρχουν πάνω από πενήντα λόγοι που κάποιος σκύλος μπορεί να παρουσιάσει σημάδια επιθετικής συμπεριφορές σε κάποια φάση της ζωής του. Γονίδια, φυλή, ανατροφή, εκτροφή, φόβος, άγχος, τραυματικές εμπειρίες, κακοποίηση, απομόνωση, έλλειψη κοινωνικοποίησης, διατροφή, φάρμακα κ.τ.λ. Επίσης ο πόνος αλλά και ασθένειες όπως ο διαβήτης, επιληψία, θυροειδής μπορούν να είναι αιτίες εκδήλωσης επιθετικότητας. (Πολλά από τα παραπάνω είναι είναι επίσης υπεύθυνα και για άλλες συμπεριφορές του σκύλου μας.)

Υπάρχουν πολλοί τύποι επιθετικότητας:

Επιθετικότητα προστασίας της περιοχής του

Επιθετικότητα προστασίας του εαυτού του ή κάποιου μέλους της οικογένειας (σκυλίσιας ή ανθρώπινης)

Επιθετικότητα προστασίας της τροφής του ή κάποιου αντικειμένου

Επιθετικότητα από φόβο

επιθετικότητα από άμυνα

Επιθετικότητα από πόνο

Επιθετικότητα που έχει σχέση με ορμόνες

Επιθετικότητα από στρες

Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει ο εκτροφέας και ο τρόπος που αντιμετωπίζει το κουτάβι μέχρι να το πάρεις σπίτι σου. Αυτό δεν σημαίνει πως εάν πάρεις ένα "καλό" κουτάβι δεν μπορείς να το μετατρέψεις σε "φόβο και τρόμο της γειτονίας" με λάθος συμπεριφορές και πρακτικές.

Η πλειοψηφία των ειδικών συμπεριφοράς υποστηρίζει πως ένας θηλυκός σκύλος με εμφανή σημάδια επιθετικότητας, κατά πάσα πιθανότητα θα γεννήσει κουτάβια που θα έχουν τάση προς επιθετικότητα. Με λίγα λόγια, τα γονίδια παίζουν ρόλο. Από την άλλη, έρευνες έχουν δείξει επίσης πως κουτάβια που γεννήθηκαν από ισορροπημένα θηλυκά αλλά για κάποιο λόγο υιοθετήθηκαν και μεγάλωσαν με μη ισορροπημένα/επιθετικά θηλυκά ανέπτυξαν επιθετικότητα. Οπότε η ανατροφή, επίσης παίζει ρόλο. Αν καλούμασταν να απαντήσουμε ποιο από τα δύο έχει το σημαντικότερο κομμάτι ευθύνης, θα απαντούσαμε απλά, και τα δύο.

Είναι πολύ σημαντικό να έχεις γνωρίσει τους γονείς του κουταβιού που θα αγοράσεις. Εάν για κάποιο λόγο ο εκτροφέας το αποφεύγει, άλλαξε γρήγορα εκτροφέα.

Υπάρχουν φυλές σκύλων που ιστορικά έχουν χρησιμοποιηθεί για πολλούς συγκεκριμένους λόγους όπως να κάνουν κακό σε άλλους σκύλους (κυνομαχίες), άλλα ζώα ή για προστασία. Δεν είναι απαραίτητο πως ένας τέτοιος σκύλος μιας τέτοιας φυλής θα αναπτύξει επιθετικότητα σε κάποιο σημείο της ζωής του, εάν ανατραφεί, κοινωνικοποιηθεί και εκπαιδευτεί σωστά. Όλες οι φυλές, με λάθος ανατροφή και πρακτικές, μπορούν να εκδηλώσουν επιθετικότητα. Βέβαια, άλλη ζημιά μπορεί να κάνει ένα German Shepherd και άλλη ένα Yorkshire Terrier.

Κάθε σκύλος έχει αποτυπωμένα πολύ καλά στο μυαλό, χαρακτηριστικά της φυλής του, τα οποία καθορίζουν την συμπεριφορά του. Όσο και αν κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά ίσως να έχουν "εξασθενίσει" ή "τροποποιηθεί" με την επιλεκτική αναπαραγωγή είναι πολύ δύσκολο να διαγραφούν από το μυαλό του σκύλου μας. Για παράδειγμα, δεν υπάρχουν πολλά Terrier που θα αγνοήσουν ένα μικρό ζώο που τρέχει χωρίς να το κυνηγήσουν (Prey drive). Ο σκοπός δεν είναι να απαγορεύσουμε στο σκύλο να κάνει κάτι το οποίο είναι αποτυπωμένο στο μυαλό του για εκατοντάδες χρόνια. Κάποιες "ανεπιθύμητες συμπεριφορές", που μπορεί να είναι και επικίνδυνες ή ενοχλητικές για τον άνθρωπο, πρέπει να ανακατευθυνθούν αλλού, σε πιο "πολιτισμένες συμπεριφορές". Εάν προσπαθήσουμε πολύ απλά να τις απαγορεύσουμε, πιθανόν να έχουμε άσχημα αποτελέσματα όπως ανησυχία, απογοήτευση, άγχος, πιθανόν και επιθετικότητα. Λέγοντας "πολιτισμένες συμπεριφορές" αναφέρομαι σε δραστηριότητες όπως από μια μεγάλη βόλτα μέχρι agility και παιχνίδια ανάκτησης αντικειμένων. Ότι ταιριάζει πιο πολύ στον σκύλο που έχουμε επιλέξει να έχουμε δίπλα μας και ικανοποιεί τις σωματικές και ψυχολογικές ανάγκες της φυλής του. Αυτό που προσφέρουμε στον σκύλο μας, με σκοπό να ανακατευθύνουμε όποια ανεπιθύμητη συμπεριφορά, θα πρέπει να του δίνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση από αυτή της ανεπιθύμητης συμπεριφοράς.

Έρευνες έχουν δείξει πως η επιθετικότητα δεν γνωρίζει γένος αλλά οι αρσενικοί μη στειρωμένοι σκύλοι, σύμφωνα με έρευνες, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εκφράσουν επιθετικότητα από τα στειρωμένα. Κανείς όμως δεν θα σου εγγυηθεί πως εάν στειρώσεις τον σκύλο σου κάποια στιγμή δεν θα εκφράσει επιθετικότητα. Κάτι τέτοιο μπορεί και να συμβεί μόνο όταν οι ορμόνες είναι η αιτία. Για ένα σκύλο που η επιθετικότητα σχετίζεται Π.χ με το φόβο και όχι ορμόνες, η στείρωση δεν θα αλλάξει την κατάσταση. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως η στείρωση στα θηλυκά σκυλιά σταματά την παραγωγή της Προγεστερόνης, μίας ορμόνης που έχει "ηρεμιστική" επίδραση. Στειρώνοντας λοιπόν ένα θηλυκό, ήδη επιθετικό, σκύλο υπάρχει περίπτωση να αυξηθεί η επιθετικότητα.

Ένας σκύλος μπορεί να αντιδράσει επιθετικά σε σχέση με τον άνθρωπο σε πολλές περιπτώσεις. Συνήθως όταν νιώθει ότι απειλείται ή αντιμετωπίζει μια μη ευχάριστη κατάσταση.

Όταν πας να του πάρεις τη τροφή

Όταν πας να του πάρεις κάποιο παιχνίδι, κόκαλο ή κάποιο αντικείμενο που έχει κλέψει

Όταν σκύβεις από πάνω του

Κατά τη διάρκεια του κόψιμο των νυχιών

Όταν του πιάνεις ή του τραβάς τα πόδια, τα αυτιά ή την ουρά

Όταν απειλείς τον σκύλο με τεντωμένο δάχτυλο ή εφημερίδα

Όταν τον αγκαλιάζεις σφιχτά ή πλησιάσεις το πρόσωπο σου πολύ κοντά στο δικό του ή πας να τον φιλήσεις

Χτυπάς τον σκύλο ή προσπαθείς να το χτυπήσεις

Προσπαθείς να τον μετακινήσεις την ώρα που κοιμάται

Το παραπάνω κείμενο είναι απλά η περίληψη της ερώτησης "Γιατί ο σκύλος μου είναι επιθετικός;". Θα μπορούσε να γραφτεί ένα ολόκληρο βιβλίο γύρω από το θέμα. Εάν έχεις έναν σκύλο που είναι επιθετικός ή δείχνει σημάδια επιθετικότητας, με το να περιμένεις και να ελπίζεις πως θα μεταμορφωθεί σε ένα μη επιθετικό ζώο από μόνο του, απλά παραμυθιάζεσαι. Συζήτησε το και συμβουλέψου έναν επαγγελματία.

Πηγή: www.livingwithdogs.gr